W powszechnym rozumieniu sporty wysokiego ryzyka to po prostu „sporty ekstremalne” tj. nurkowanie, wspinaczka wysokogórska czy sporty motorowe. W języku formalnym, zarówno OWU, jak i regulacjach dystrybucyjnych, sporty wysokiego ryzyka pojawiają się najczęściej jako wyłączenie odpowiedzialności albo jako element wymagający dodatkowej deklaracji.

Definicja standstill cover to klauzula lub aneks do polisy CAR/EAR, regulujący odpowiedzialność ubezpieczyciela w okresie wstrzymania robót. Warunki ogólne większości polis przewidują, że dłuższe przerwy w realizacji inwestycji stanowią istotną zmianę ryzyka i wymagają notyfikacji. W praktyce rynkowej pojęcie to funkcjonuje szerzej.

„Stała suma ubezpieczenia” w autocasco funkcjonuje jako pojęcie intuicyjne i pozornie oczywiste. Klient słyszy: wartość auta się nie zmienia, więc zakłada, że problem spadku wartości pojazdu został raz na zawsze rozwiązany.

Smart Casco funkcjonuje w komunikacji rynkowej jako tzw.„sprytne AC”: tańsze, bardziej dostępne, uproszczone. W wersji skróconej: płacisz mniej niż za standardowe AC, ale nie dostajesz pełnego zakresu. Bowiem w Smart Casco sedno leży gdzie indziej: w zmienionej konstrukcji odpowiedzialności, czyli w tym, za co ubezpieczyciel odpowiada, a za co już nie.

Najczęściej spotykanym uproszczeniem jest utożsamianie składki ubezpieczeniowej z ceną produktu. W tej perspektywie składka staje się czymś oczywistym: „wyszło tyle”, „tak policzył system”, „konkurencja ma taniej”. To myślenie jest całkowicie zrozumiałe, ale niebezpieczne. Dlaczego?

Na rynku wciąż funkcjonuje uproszczenie: Rzecznik Finansowy to instytucja od „przegranych reklamacji”. Co to znaczy w praktyce? Klient pisze, ubezpieczyciel odmawia, więc „idzie do Rzecznika”, jakby to był sąd od odszkodowań. To skrót myślowy wygodny, ale szkodliwy, bo zasłania prawdziwą rolę Rzecznika: nie tylko interwencyjną, lecz także systemową.