Pojazd historyczny” w ubezpieczeniach to nie stare auto z parkingu pod blokiem, ale precyzyjna kategoria ryzyka, z definicją, konsekwencjami finansowymi i bardzo konkretnym wpływem na cenę oraz zakres ochrony. Innymi słowy: to różnica między „sympatycznym staruszkiem” a majątkiem, który w razie szkody potrafi kosztować setki tysięcy złotych.

Polska Izba Ubezpieczeń to organizacja samorządu gospodarczego reprezentująca zakłady ubezpieczeń. Definicja mówi „reprezentuje zakłady ubezpieczeń”. Rynek widzi coś więcej.

Polisa posagowa nie jest „ładną skarbonką w opakowaniu ubezpieczeniowym”. To długoterminowa umowa, w której rodzic – bardzo wprost – odpowiada sobie na pytanie: co się stanie z finansowym startem mojego dziecka, jeśli mnie zabraknie albo życie pójdzie niezgodnie z planem. To nie jest produkt od „odkładania reszty z zakupów”. To narzędzie do zabezpieczenia konkretnego momentu w przyszłości: wejścia dziecka w dorosłość.

Polisa generalna nie jest „wygodnym pakietem z folderu”. To raczej architektura – sposób uporządkowania codziennych, powtarzalnych ryzyk w jedną spójną konstrukcję, która ma działać bez luk i bez zaskoczeń. Zamiast dziesiątek pojedynczych polis – jedna umowa ramowa, która „oddycha” razem z biznesem: przyjmuje nowe kontrakty, wysyłki, budowy, zlecenia, o ile tylko mieszczą się w uzgodnionych regułach gry.

Polisa ubezpieczeniowa to nie jest „kartka z pieczątką”. To finansowy kręgosłup całej umowy ubezpieczenia. To dokument, w którym przekłada się ryzyko na konkretną ochronę, pieniądze i odpowiedzialność, innymi słowy: polisa to materializacja ustaleń między ubezpieczającym a ubezpieczycielem, z wszystkimi konsekwencjami prawnymi i biznesowymi.

PML (Possible Maximum Loss) to nie teoretyczna „czarna wizja”. To realistycznie najwyższa strata, jaką może ponieść ubezpieczyciel w wyniku jednego zdarzenia, przy założeniu, że zabezpieczenia działają tak, jak zostały zaprojektowane. Innymi słowy: to najgorszy z prawdopodobnych, a nie najgorszy z wyobrażalnych scenariuszy.